Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται και την Κυριακή 22 του μήνα ήταν καλή. Δε περίμενα να δω 140 μηχανές να στήνονται στο park ferme.

Ο τεχνικός έλεγχος ήταν 7:30 με 10:00 αλλά μέχρι 10:30 κατέφταναν μηχανές και οι διοργανωτές κατέβαλαν υπεράνθρωπες προσπάθειες να συντονίσουν τόσο άτομα. Τα κατάφεραν και με το παραπάνω και μας χάρισαν μια αξέχαστη εμπειρία. Τόσο σε μας τους αγωνιζομένους όσο και στους θεατές που ήταν πάρα πολλοί και θερμοί και δε σταματούσαν να μας χειροκροτούν ούτε στιγμή.

Στο αγωνιστικό κομμάτι τώρα, η διαδρομή περιελάμβανε τέσσερα ΣΕΧ (σημεία ελέγχου) και τέσσερις ειδικές διαδρομές. Ο αγώνας ξεκινούσε με την πρώτη διαδρομή στο βουνό, επιστροφή στη παραλία των Κανακίων, ανεφοδιασμός και 1ο ΣΕΧ. Στη συνέχεια 1η είδική αμέσως 2η διαδρομή στο βουνό επιστροφή στην παραλία, ανεφοδιασμός και 2ο ΣΕΧ. 2η ειδική μπλα μπλα μπλα... 3ο ΣΕΧ, 3η ειδική, 4ο ΣΕΧ 4η ειδική.

Το 1ο και 3ο ΣΕΧ ήταν ίδια όπως και το 2ο με το 4ο με τη μόνη διαφορά οτι στο 1ο ΣΕΧ η διαδρομή περνούσε για λίγα μέτρα μέσα από έναν οικισμό αλλά οι κάτοικοι αφαίρεσαν την σήμανσητης διαδρομής (βγάλε άκρη τώρα) και ψάχναμε για μισή ώρα να βρούμε το μονοπάτι. Στο 3ο ΣΕΧ το κομμάτι αυτό της διαδρομής αντικαταστάθηκε με ένα κατηφορικό μονοπάτι (ο Θεός να το κάνει μονοπάτι!). Ακόμη στον ύπνο μου το βλέπω!

"- Αυτό το πρώτο μονοπάτι με κατέστρεψε (υποθέτω και αρκετούς άλλους). Δεν πρόλαβα να "ζεσταθώ" και γλύστραγε τρελλά. Την πρώτη κατάφερα και μάζεψα το μηχανάκι που πήγε να φύγει "για κάτω". Λαχανιασμένος απο την άρση βαρών συνέχισα απλά για να περάσω το βραχάκι που έστειλε την πίσω ρόδα μου ξανά "προς τα κάτω" με την διαφορά ότι αυτήν την φορά ακολούθησε και το υπόλοιπο μηχανάκι.
Περιμενα μέχρι που ήρθαν κάποια παιδιά και το σηκώσαμε όλοι μαζί (δυστυχώς ο TiDiMe δεν ήταν το ίδο τυχερός και περίμενε πάνω απο 2 ώρες μέχρι να πάει ο Αντώνης να το δέσουν και να το ανεβάσουν). 

- Ήδη έχοντας μείνει απο ανάσες φτάσαμε όπως όπως με τ α παιδιά που με βοήθησαν και την κοπελιά με το 702, στον οικισμό. Απορήσαμε κι εμείς για την έλειψη σηματοδότησης (μετά τα μάθαμε ...). Είμαστε πολύ πίσω σε χρόνο , οπότε πάμε πιο χαλαρά και χωρίς άγχος . Ξαναμπήκαμε την διαδρομή και αυτήν την φορά εγω το διασκέδασα!
Έφτασα μέχρι τα Κανάκια και σταμάτησα .
Την άλλη φορά θα πάω μέχρι το τέλος. Είπαμε ! Προπόνηση τεμπέλαρε !!!"

Άξιος Μάνο!!!

Μετά το τέλος του αγώνα και μόλις αφήνω το DT στο park ferme αντιλαμβάνομαι οτι

πονάει όλο μου το κορμί και δε βρίσκω ουτε ένα σημείο πάνω μου που να μην είναι "πιασμένο"
Πολύ δύσκολα μονοπάτια αλλά πιστεύω οτι το δεύτερο κομμάτι ήταν το πιο δύσκολο
όπου μου πέρασε από το μυαλό να εγκαταλείψω! 
Για μένα πάντως ήταν άθλος ο τερματισμός! Είμαι πολύ χαρούμενος που το κατάφερα πάνω σε 
ένα DT200 του '89. Όχι οτι αν είχα καλύτερο μηχανάκι θα πήγαινα καλύτερα αλλά με ταλαιπώρησαν πολύ
οι μανιβελιές και σκεφτόμουν τη μίζα σα γκόμενα κάθε φορά που μου έσβηνε σε απόκρημνα μονοπάτια!
Το μόνο σίγουρο πάντως είναι οτι χρειάζεται ΠΟΛΥ προπόνηση όχι τόσο σε τεχνική κατάρτηση όσο σε θέμα αντοχής!

Μακάρι πάντως να γίνονται τέτοιοι αγώνες πιο συχνά. Η συμέτοχή του κόσμου έδειξε οτι διψάνε για τέτοιες διοργανώσεις.

Ευχαριστούμε πολύ του φίλους μας στη Σαλαμίνα!